Meten is weten

Marcel is leraar wiskunde en hij houdt van cijfers en formules. In Excel houdt hij alles bij over de ziekte van Graves. Het begint in 1993. Marcel is 40 jaar. Hij valt in korte tijd veel af en hij heeft hartkloppingen. Verder heeft hij het altijd warm en is hij erg moe. Met deze klachten gaat hij naar de huisarts.

Marcel laat bloedprikken en zijn vermoeden wordt bevestigd. Intussen blijft hij fietsen, ook al gaat hij thuis voetje-voor-voetje de trap op. Op een moment belt zijn vrouw de huisarts om te zeggen dat hij niet meer moet fietsen. De huisarts is het met haar eens. De 30 kilometer per dag is nu te veel voor de altijd sportieve Marcel.

Twee halve maantjes

Na ruim zes weken mag Marcel naar de internist. Hij is goed voorbereid, hij weet hoe zijn schildklier eruit moet zien. Dus als hij bij de scintigram twee mooie halve maantjes ziet, is hij gerustgesteld. Eerst krijgt hij bètablokkers waardoor zijn hart rustiger wordt. Daarna gaat hij over op de combinatietherapie van strumazol en thyrax. Dit doet hij één jaar en als hij hiermee stopt, slaat zijn schildklier weer op hol.

Rekensommetje

Marcel krijgt een tweede combinatietherapie en komt behoorlijk aan. Hij berekent telkens hoeveel medicijnen hij moet slikken, door zijn gewicht als uitgangspunt te nemen. De uitkomst is precies, tot op de komma. In 1996 werkt zijn schildklier normaal. Ruim 2,5 jaar blijft het goed gaan totdat hij opnieuw afvalt. Marcel voelt de bui al hangen. Inderdaad: zijn schildklier werkt weer te snel. Teun krijgt een derde combinatietherapie. Snel knapt hij op.

Later valt toch het woord ‘radioactieve slok’. Marcel gaat op zoek naar informatie. Hij wil ‘naar de slok toewerken’. Hij wordt lid van het Schildklierforum en leest informatie op de website van het ziekenhuis. Marcel is heel tevreden over de voorlichting van het ziekenhuis. Hij heeft zelfs een rondleiding gehad in de isoleerkamer. Na de slok is Marcel klachtenvrij. Hij slikt geen medicijnen meer. Hij heeft geluk, want de kans was groot dat zijn schildklier te langzaam zou gaan werken. Wel laat hij één maal per jaar bloedprikken.

Trainingsschema en gps

Marcel houdt van sporten. Tijdens zijn behandeling stond dit op een laag pitje, nu is hij weer actief. Hij volleybalt en zwemt. Soms wandelt hij naar school of pakt hij zijn ‘e-bike’. Dit laatste geeft hij schoorvoetend toe. ‘Gelukkig is het motortje bijna niet zichtbaar.’

Na zijn radioactieve slok ging Marcel trainen voor de Nijmeegse vierdaagse. Dit jaar loopt hij voor de zevende keer mee. Altijd gaat zijn gps mee. Hij wil weten hoeveel meter hij loopt, hoeveel kilometer hij per uur loopt, wat zijn gemiddelde snelheid en zijn bewogen tijd was. Immers: meten is weten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s